Δεν είναι blog αυτό. Ούτε ημερολόγιο. Δεν είναι άρθρα που γεμίζουν σελίδες. Είναι οι σκέψεις μου ή για να αναφερθώ και στον τίτλο , οι σκέψεις μου πάνω από το μαξιλάρι. Οι νυχτερινές. Από αυτές που δεν σ'αφήνουν όλο το βράδυ να ησυχάσεις, που σε κάνουν να στριφογυρνάς. Άλλες σου προκαλούν άγχος , άλλες χαρά και άλλες λύπη. Γιατί όμως σκέψεις; Μήπως οι σκέψεις είναι είδος τιμωρίας; Μήπως είναι ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας; Τί είναι αυτές οι σκέψεις; Ό,τι και αν είναι σίγουρα με κρατάνε ξάγρυπνη τη νύχτα. Και σένα εε; Μην σου τύχει...Να θες να κοιμηθείς και όλα όσα έκανες τη μέρα ή ακόμα χειρότερα όσα δεν έκανες να στροβιλίζουν στο μυαλό σου σαν εικόνες, παραστατικές που σε κάνουν να μετανιώνεις ή να επαινείς τον εαυτό σου. Όλα όσα είπες σε γνωστούς και φίλους ξανά έρχονται στο προσκήνιο και κάθεσαι ώρες ατελείωτες και αναρωτιέσαι: "Και αν του έλεγα αυτό; Μήπως άλλαζε κάτι;" , "Μακάρι να μπορούσα να της πω όλα όσα σκέφτομαι , πόσο όμορφη ήταν σήμερα , τα μάτια της.." Και σε μια άλλη κρεβατοκάμαρα, κάπου μακρυά ή και δίπλα σου κάποιος άλλος σκέφτεται τα ίδια. Δυσανασχετεί για ότι έκανε και είπε ή χαίρεται για κάποιο του κατόρθωμα. Τί είναι λοιπόν οι σκέψεις μας; Πότε δεν μπόρεσα να καταλάβω. Θα τις μοιράζομαι μαζί σας , με όλους σας και τον καθένα σας ξεχωριστά. Κάθε σκέψη δικιά μου μπορεί ταυτόχρονα να είναι και δική σας. Δεν μας έμαθε κανείς ότι οι σκέψεις είναι προσωπικό απόκτημα..όλοι τις έχουν και πολλές είναι και κοινές. Να περπατάς στο δρόμο και να σκέφτεσαι , να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και που ξέρεις ίσως να μοιράζεστε κοινές ανησυχίες...Αυτή είναι η μαγεία τον σκέψεων..
2/8
Τ.
2/8
Τ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου